برند Diedrich Roasters دقیقاً چیه و چرا تو رُستری‌ها معروفه؟

Diedrich (که خیلی‌ها تو دنیای قهوه بهش می‌گن «دیدریش رُسترز») یه برند آمریکاییِ سازنده‌ی دستگاه رُست قهوه‌ست؛ یعنی همون ماشینی که دونه‌ی سبز رو تبدیل می‌کنه به دونه‌ی برشته‌ای که بعداً تو کافه یا خونه آسیاب و دم می‌شه. چیزی که دیدریش رو خاص می‌کنه اینه که سال‌هاست اسمش کنار رُسترهای “حرفه‌ای و جدی” میاد؛ اونایی که دنبال قهوه‌ی خوش‌عطر، تمیز، تکرارپذیر و قابل‌کنترل هستن، نه صرفاً یه رُستِ «تیره و دودی و بریم».

یه نکته‌ی خیلی مهم اینه که خیلی‌ها اسم Diedrich رو با «Diedrich Coffee» (یه شرکت/برند قهوه‌فروشی و کافه‌زنجیره‌ای قدیمی) قاطی می‌کنن. ولی این مقاله درباره‌ی Diedrich Roasters / Diedrich Manufacturingـه؛ یعنی تجهیزات رُست، نه کافه و فروشگاه. این تفاوت مهمه چون مسیر و داستانشون یکی نیست.

تو فضای قهوه تخصصی، دیدریش معمولاً به عنوان یه برند “با‌اصالت و صنعتی ولی دقیق” شناخته می‌شه؛ یه چیزی بینِ حسِ کارگاهیِ خوش‌ساخت و مهندسی جدی. خیلی از رُستری‌ها هم ازش تعریف می‌کنن چون وقتی دستگاه درست تنظیم بشه، می‌تونه اون چیزی رو بده که رُسترها عاشقشن: کنترل، ثبات، و فنجون تمیز.

تاریخچه Diedrich: از ریشه‌های خانوادگی تا تأسیس رسمی در سال ۱۹۸۰

قصه‌ی دیدریش فقط «یه کارخانه دستگاه‌سازی» نیست؛ تو روایت رسمی خود برند هم به ریشه‌های خانوادگی و علاقه‌ی چندنسلی به قهوه اشاره می‌شه و حتی از ارتباط خانوادگی با کشاورزی قهوه در آمریکای مرکزی حرف می‌زنه. (diedrichroasters.com)

اما وقتی می‌رسیم به بخشِ “دیدریشِ سازنده‌ی رُستر” اون چیزی که تو منابع صنعتی و خبری تکرار می‌شه اینه که شرکتِ سازنده‌ی رُسترهای دیدریش سال ۱۹۸۰ شکل گرفت و بنیان‌گذار اصلیش Stephan (Steve) Diedrich بوده (همراه با همسرش Becky Diedrich که تو روایت‌های بعدی هم اسمش زیاد میاد). (Idaho Business Review)

همین دهه‌ی ۸۰ میلادی، زمانیه که قهوه تخصصی داشت کم‌کم جدی‌تر می‌شد و رُسترها دنبال این بودن که از «فقط برشته‌کردن» برسن به «پروفایل‌سازی»؛ یعنی کنترل دقیق زمان، دما و جریان هوا برای بیرون کشیدن طعم‌های خاص هر مبدا. دیدریش دقیقاً تو همین فضا بزرگ شد و کم‌کم دستگاه‌هاش تو رُستری‌های تخصصی جا باز کرد.

یه نقطه‌ی زمانی مهم دیگه هم ۲۰۱۶ـه؛ وقتی که بعد از حدود ۳۵ سال حضور در رأس شرکت، استیو و بکی از مالکیت کنار رفتن و شرکت به گروهی با محوریت مدیرعامل وقت، Michael Paquin منتقل شد. (Daily Coffee News by Roast Magazine) این اتفاق برای خیلی‌ها نشونه‌ی «عبور از یه نسل» بود، ولی خود برند همچنان با همون هویت رُستری ادامه داد.

Diedrich کجا شکل گرفت و چرا پایش به آیداهو باز شد؟

یکی از چیزهای جالب درباره‌ی دیدریش اینه که خیلی‌ها امروز، این برند رو با شمال آیداهو می‌شناسن؛ چون تولید و حضور عملیاتی‌اش اونجاست. تو روایت‌هایی که از زندگی بنیان‌گذار و مسیر شرکت نقل شده، گفته می‌شه که استیو و بکی در سال ۱۹۹۳ از کالیفرنیا به شمال آیداهو نقل مکان کردن و کسب‌وکار رُستر رو هم با خودشون بردن و در منطقه‌ی Ponderay مستقر شدن. (Edible Communities)

این جابه‌جایی فقط یه تغییر آدرس نبود. برای یه کارخانه‌ی دستگاه‌سازی، محیط، هزینه‌ها، نیروی کار، دسترسی‌ها و حتی فضای رشد مهمه. از اون به بعد، اسم Ponderay / Sandpoint (اطراف همون منطقه) زیاد کنار دیدریش دیده می‌شه. تو گزارش‌های بعدی هم می‌بینیم که شرکت به عنوان یه سازنده‌ی مستقر در آیداهو معرفی می‌شه. (Daily Coffee News by Roast Magazine)

امروز هم خود برند و صفحه‌های رسمیِ معرفی شرکت می‌گن که تولیداتشون در Ponderay, Idaho ساخته می‌شه. (LinkedIn) این برای مشتری‌ها یه پیام واضح داره: “ساخت آمریکا، با ساخت‌و‌ساز سفارشی و تست کارخانه‌ای.” (خیلی از رُستری‌ها روی همین داستانِ کیفیت ساخت حساسن.)

و یه نکته‌ی ریز ولی مهم: دیدریش فقط دستگاه نمی‌فروشه؛ معمولاً کنار دستگاه، بحث آموزش، راه‌اندازی، طراحی خط فرآیند و پشتیبانی هم پررنگه. تو متن‌های رسمی‌شون هم روی «حمایت از سبز تا آسیاب» و آموزش‌ها تاکید دارن. (diedrichroasters.com)

Diedrich معروفه به تکنولوژی Infra-Red و «رُست تمیز»: یعنی چی؟

اگر از رُسترها بپرسی «دیدریش به چی معروفه؟» خیلی وقت‌ها اولین کلمه‌ای که می‌شنوی “IR”ـه. تو مدل‌های مشهور قدیمی‌تر (مثل IR-5 یا IR-12) این “IR” معمولاً به Infra-Red / مادون قرمز اشاره داره؛ یعنی نوعی گرمایش که به شکل تابشی کمک می‌کنه حرارت یکنواخت‌تر به دونه‌ها برسه. (Coffee Equipment Pros)

حالا این برای آدم غیرمتخصص یعنی چی؟ یعنی خیلی از طرفدارهای دیدریش می‌گن خروجی دستگاه می‌تونه کمتر دودی و کثیف دربیاد و طعم‌ها واضح‌تر حس بشه. تو دنیای قهوه تخصصی، “تمیز بودن فنجون” یعنی وقتی قهوه رو می‌خوری، مزه‌های میوه‌ای/شکلاتی/کاراملی یا هرچی که اون دونه وعده می‌ده، زیر دود و خاکستر قایم نشده باشه.

البته حواست باشه: “تمیز بودن” فقط با برند اتفاق نمی‌افته. اپراتور (کسی که رُست می‌کنه) باید بلد باشه با جریان هوا، حرارت ورودی، و زمان‌بندی بازی کنه. ولی دستگاه‌های دیدریش معمولاً ابزارهای خوبی برای این بازی بهت می‌دن.

از اون طرف، در سال‌های جدید، دیدریش وارد فاز تازه‌ای شد: خانواده‌ی مدل‌هایی با نام DR. مثلاً در ۲۰۲۲ دستگاه DR-3 معرفی شد و گفته شد که این مدل، جایگزین دستگاه‌های کوچک‌ترِ قدیمی مثل IR-1 و IR-2.5 می‌شه. (Daily Coffee News by Roast Magazine) این یعنی برند داشت خط تولیدش رو منظم‌تر می‌کرد و اسم‌گذاری جدید می‌داد تا محصول‌ها بهتر دسته‌بندی بشن.

و یه اتفاق مهم‌تر برای بازار امروز: در نمایشگاه SCA Expo شیکاگو (۲۰۲۴) دیدریش از اولین مدل تمام‌برقی خودش یعنی DR3-E رونمایی کرد؛ حرکتی که دقیقاً هم‌راستا با موج جهانیِ دستگاه‌های برقیه (برای جاهایی که گاز دردسر داره یا قوانین سخت‌تر شده). (Daily Coffee News by Roast Magazine)

Diedrich تخصصش تو چه سبک رُستیه و چه کسی معمولاً می‌خره؟

دیدریش رو می‌شه این‌طوری جمع‌وجور توصیف کرد: یه برند برای کسایی که می‌خوان رُست رو کنترل کنن و کیفیت رو قابل تکرار نگه دارن؛ چه یه رُستری تخصصی کوچیک باشن، چه یه تولیدکننده‌ی بزرگ‌تر.

اگه خیلی ساده بگیم، معمولاً این مدل آدم‌ها سمت دیدریش می‌رن:

• رُسترهایی که به جای «فقط تیره‌کردن»، دنبال اینن که طعم‌های دونه رو دقیق دربیارن.
• کسب‌وکارهایی که می‌خوان هر بار مشتری همون مزه‌ی قبلی رو بگیره (ثبات براشون حیاتی‌ه).
• مجموعه‌هایی که می‌خوان از مقیاس کوچک شروع کنن ولی برنامه‌ی رشد دارن (و ترجیح می‌دن برند دستگاه‌شون از ابتدا صنعتی و قابل‌اتکا باشه).

یه نکته‌ی مهم: دیدریش معمولاً فقط برای قهوه نیست. خود برند می‌گه رُسترهاش می‌تونن برای کاکائو و محصولات طبیعی دیگه هم تنظیم و ساخته بشن. (diedrichroasters.com) این برای بعضی کارگاه‌ها یا کارخانه‌ها جذابه چون می‌خوان یه پلتفرم رُست داشته باشن که چندکاره‌تر باشه.

از طرفی، دیدریش فقط دستگاهِ “قابل‌خرید و تمام” نمی‌ده؛ خیلی جاها دستگاه‌ها سفارشی‌سازی می‌شن: از کنترل‌ها و اتوماسیون تا چیدمان خط تولید. و این یعنی اگر کسی بخواد صرفاً یه دستگاه ارزون برای تست بازار بخره، شاید انتخاب‌های اقتصادی‌تری هم پیدا کنه. ولی اگر هدف اینه که رُستری یه چیزی “حرفه‌ای و رو به رشد” باشه، دیدریش تو لیست کوتاه خیلی‌ها قرار می‌گیره.

محصولات و مدل‌های Diedrich: از DR3 و DR5 تا DR-360 صنعتی

اینجا می‌رسیم به بخش جذاب ماجرا: «خب دیدریش دقیقاً چی تولید می‌کنه؟» من مدل‌ها رو طوری می‌گم که برای آدم غیرمتخصص هم قابل فهم باشه: یه سری دستگاه‌های کوچک‌تر برای رُستری‌های تخصصی و کافه‌رُستری‌ها، و یه سری غول‌های صنعتی برای تولید سنگین.

خانواده Specialty روسترهای Diedrich (مقیاس کوچک تا متوسط)

طبق دسته‌بندی رسمی خود شرکت، مدل‌های تخصصی/اسپشیالتی دیدریش این‌هاست (با ظرفیت‌های تقریبی که تو توضیحات خود برند اومده): (diedrichroasters.com)

• DR3-E (برقی): ظرفیت حدود ۳ کیلو، با امکان رُست‌های کوچک‌تر (حتی نزدیک ۱ کیلو) برای نمونه‌گیری و پروفایل‌سازی. (diedrichroasters.com)
• DR-3 (گازی): حدود ۳ کیلو؛ معرفی‌ش در ۲۰۲۲ باعث شد مدل‌های قدیمی‌تر کوچک مثل IR-1 و IR-2.5 عملاً بازنشسته بشن. (diedrichroasters.com)
• DR-5: حدود ۵ کیلو. (diedrichroasters.com)
• DR-12: حدود ۱۲ کیلو. (diedrichroasters.com)
• DR-25: حدود ۲۵ کیلو (جالبه که خودِ خبرهای صنعتی هم اشاره می‌کنن DR-25 یکی از اولین مدل‌هایی بوده که نام DR رو جدی وارد خط محصول کرد). (diedrichroasters.com)

این خانواده برای رُستری‌هایی خوبه که یا تازه دارن راه می‌افتن، یا یه کافه دارن و می‌خوان خودشان رُست کنن، یا یه رُستری تخصصی هستن که تمرکزشون روی کیفیت و کنترل دقیق‌ـه.

خانواده Commercial روسترهای Diedrich (مقیاس بزرگ و صنعتی)

برای تولید سنگین‌تر، دیدریش یه خط “Commercial Roasters” داره که همینجا دیگه با کیلوهای جدی‌تر روبه‌رو می‌شی: (diedrichroasters.com)

• DR-35: حدود ۳۵ کیلو
• DR-70: حدود ۷۰ کیلو
• DR-140: حدود ۱۴۰ کیلو
• DR-280: حدود ۲۸۰ کیلو
• DR-360: حدود ۳۶۰ کیلو (خود شرکت حتی توضیح می‌ده که این یکی تقریباً معادل چند کیسه‌ی بزرگ دونه‌ی سبزه در هر بچ حساب می‌شه) (diedrichroasters.com)

اینجا دیگه طرفِ مقابلت معمولاً یه کارگاه کوچیک نیست؛ این دستگاه‌ها می‌رن سمت کارخانه‌ها، پخش‌کننده‌های بزرگ، یا رُستری‌هایی که چندین برند و چندین کانال فروش دارن و باید “تیراژ بالا با ثبات بالا” تحویل بدن.

مدل‌های IR قدیمی‌تر و داستان تغییر نام‌ها

اگر قدیمی‌ترها رو بشناسی، احتمالاً با اسم‌هایی مثل IR-5 و IR-12 زیاد روبه‌رو شدی؛ مدل‌هایی که سال‌ها تو خیلی از رُستری‌های تخصصی کار کردن و هنوز هم خیلی جاها هستن. درباره‌ی مدل‌های کوچیک‌تر هم گفته شده که DR-3 جایگزین IR-1 و IR-2.5 شده. (Daily Coffee News by Roast Magazine)
پس اگر جایی دیدی یکی می‌گه “من دیدریش IR دارم” و یکی دیگه می‌گه “نه، DR بهتره”، لزوماً بحث بهتر/بدتر نیست؛ خیلی وقت‌ها بحث “نسل و نام‌گذاری” و “آپدیت‌های طراحی”ه.

تجهیزات جانبی و سیستم کامل رُستری (فقط خود دستگاه نیست)

یه رُستری واقعی معمولاً فقط «خود روستر» نیست. تو نقشه‌ها و راهنماهای برخی مدل‌ها، از تجهیزات اختیاری مثل لودر پنوماتیک، دِستونر (سنگ‌گیر)، سیکلون، و افتر‌برنر هم اسم برده می‌شه؛ چیزهایی که برای خط تولید تمیزتر، مدیریت پوسته‌ی قهوه، و کنترل خروجی دود و بو خیلی کاربردی‌ان.
این‌ها همون چیزهاییه که وقتی یه رُستری می‌خواد از حالت “کارگاهی ساده” بره به “کارخانه‌ی مرتب و استاندارد”، کم‌کم جدی می‌شن.